| تبليغات | X |
 |
 |
|
| آنگه که همه عدل را به سر افرازی می دیدند قامت من کوتاه بود |
|
و هزار بار از سکوت سنگین تر
حسرت من است تو که در بهتی سراسر شده با خویش از بد نامی گله دارد کمی آرامتر من تازه فهمیده ام تمام این چند شنبه ها بهانه ایست برای پیر شدن
۱۳۸۸/۷/۱۷ |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه نوزدهم مهر 1388ساعت 9:4 توسط كسري |
|
|
فکر های کوتاه
بر سر این دیار سایه های بلندی افکنده اند بخت من از قد کوتاهش نالان است اینجا ابر و باد و مه و خورشید و فلک همگی ستاره اند و آن همه جهالت که شجاعتش نامیدند برای شب نشینی تا ابد کافی بود احساسات را باید عقیم کرد تا تراژدی نزایند اما چه سود که همه هوسرانند
نقطه خواهم گذاشت و هیچ نخواهم گفت اما این پایان جمله نیست. ۱۳۸۸/۷/۱
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه یکم مهر 1388ساعت 12:12 توسط كسري |
|
|
نمی دانم چگونه دیگران انتظار دارند بر روی این دایره راه راست را بروم و از تناقض سخن نگویم.گفت به سیاهی آسمان قسم این کلمات چاق را بر تن ظریف کاغذ نشاندن گناه است.گفتم من گناه را نمی فهمم.
دیروز فکر می کردم تلخی حقیقت دروغ است.دیروز راستی را دار زدند و شعورم را سنگسار کردند. سرمای تابستانی گرم و گرمای لبخندی سرد را به هم می آمیزند تا میزان را رعایت کنند شاید گاهی حتی از خنده اشک بریزم اما این اسمش شادی نیست.شادی آن لحظه است که دست هایت را میان اندوهم می گیرم. همیشه می گفت راهی نمانده.از خود تا خدا یک الف فاصله است.گفتم گاهی فاصله ها بسیار اندکند اما طی نمی شود. خورشید لش خود را از افق بالا می کشد و من هنوز چشم هایم میان خستگی و هشیاری نیمه بازند.چشم هایم را می مالم تا دست هایم را پاک کنم.من ایمان داشتن به ایمان خود را در شرط بندی با خود باخته ام.
با قلم های کندشان سریع رنگت می کنند نمی فهمی و نمی توانستی بقهمی و آن همه سادگیت که پیچیده شد زیباییت زشت دیده شد و تجربه که زاده شد خوب دیدم مادرش حماقت بود و پدرش الکلی
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه هشتم شهریور 1388ساعت 5:28 توسط كسري |
|
|
بیست سال است
نگاهم را به روزگاری دوخته ام که چون من تنها در میان گذشته و فردا قدم می زند و این صبح پر ننگ که هر بار خودش را سیاه می کند و دیگران را رنگ نامش شب است و زیبا نیست در سیاهی چشم های من دریا دگر رنگ دریا نیست شرم بر این خورشید که چون روز روشن است در دلش تاریکی که هر بار می آید خطی خمیده زرد و کمی رنگ پریده می کشد بر صفحه ی افق و می خوابد نمی دانم با کدامین ادبیات پایان هر مصرع این زندگی با حسرت هم قافیه شده اگر می شد دو بال می خریدم و دست می زدم آسمان آبی را در این همه دردم کاغذ را سهیم می کردم و قلم را رام مادام که بر هر بام تصویر کند یک رنگ و هر رنگ یک خاطره و تا ابد یک قافیه اگر می شد
دیروز آینده بود و امروز ابرها آنقدر دلشان از غم سراسر است که تا فردا ببارند بر ما ببارند شکست اندیشه و اندیشه ی شکست مست مرد و مرد مست امروز همان آینده است |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سیزدهم مرداد 1388ساعت 17:0 توسط كسري |
|
|
این خاک طعم قدم های مرا می شناسد خسته و گاه گاه این راه و این نگاه مدت ها است به یکدیگر می نگرند و به درازای یک عمر این جاده رفتنی است من به کوتاهی یک نفس با واژه ای چون تلخ سیگاری می کشم بر کاغذ و به تو می نگرم که سیاهی عجب کم رنگ است برابر چشم هایت گمراه |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و یکم تیر 1388ساعت 15:10 توسط كسري |
|
|
دست های من کوتاه تر از همیشه از نرسیدن به تو خسته اند و چشم هایم بسته نمی دانند کدامین سو را بنگرند تا نوازش شوند اینجا پر از فرشته هایی شده که بالهای خود را به حراج می گذارند تا جواز هرزگی گیرند
|
|
+ نوشته شده در
شنبه دهم اسفند 1387ساعت 23:53 توسط كسري |
|
|
چهره ها
خشک تر از گلوهای بی صدا از خفقان این بیایان ترک برداشته اند مردم خراب این آبادی دست و پای خود را از یاد داستان زنجیر های واپسین حبسیه ی آزادی گم کرده اند و در این میان ما دهانمان طعم سکوت گرفته است و نگاهمان از سرما گله دارد چون هنوز بر این باوریم گر کس نشنود به شکست خویش سکوت شب شکستن چاره نیست هرگز رها نتوان زیست |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هشتم دی 1387ساعت 23:16 توسط كسري |
|
|
بر خیال خویش نقش می زنم
مرا بر دیوار آزادی اجازه ی نوشتن نیست با واژه ها زندگی را می کنم تصویر کوچه ای بن بست که راه من است تجربه ای عبث که لمس نباید می شد و زیبایی هایش که پیر می شوند ضربانی که هر لحظه آرام تر می شود ریشه ی نهالی که می خشکد از تنگ چشمی ابرها از خاکی که فاسد است از خورشیدی که سرد می تابد بر خیال خویش نقش می زنم مرا بر دیوار آزادی اجازه ی نوشتن نیست |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه یکم دی 1387ساعت 18:0 توسط كسري |
|
|
آزادی
در سراسر این سروده واژه ای گرفتار و در بند است حقیقتی که دروغ می نماید بالی برای پرواز پایانی برای آغاز آزادی همان رویای همیشگی با تو بودن از تو سرودن لحظه ای کوتاه پر از شادی کافی است؟ |
|
+ نوشته شده در
جمعه پانزدهم آذر 1387ساعت 20:15 توسط كسري |
|
|
انتظار شکوفه ای نیست
می بینم بر درخت ها برگی نخواهد ماند وقتی که می خواند باد به فریاد آوای رفتن را با خواندنت سکوت واژگان را شکستی از سرمای رفتنت دلم آتش گرفت نمی بینی؟ بر درخت ها برگی نخواهد ماند وقتی که می خواند باد به فریاد آوای رفتن را |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و نهم آبان 1387ساعت 22:52 توسط كسري |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
شما مردم باید خوشحال باشید که به واسطه ی دست های دراز می توانید کاسه ی کوچک ذهن خود را پر از پوچی محبوب کنید.هر چند همه ناراحتید انگار.
|
| پیوندها |
|
دانشورانیها پسر کهکشانی پرهام بغض خاموش آن سوی کهکشان تب ویتامین M بیست+یک اردی بهشت |
|
RSS
|